2 Krönikeboken 1

1Zmocnił się tedy Salomon, syn Dawidowy, w królestwie swem, a Pan, Bóg jego był z nim, i uwielbił go wysoce. 2I przykazał Salomon wszystkiemu Izraelowi, półkownikom, rotmistrzom, i sędziom, także wszystkim przełożonym nad wszystkim Izraelem, i przedniejszym domów ojcowskich. 3I szedł Salomon i wszystko zgromadzenie z nim na wyżynę, która była w Gabaonie; albowiem tam był namiot zgromadzenia Bożego, który sprawił Mojżesz sługa Pański, na puszczy. 4(Ale skrzynię Bożą przeniósł był Dawid z Karyjatyjarym, nagotowawszy jej miejsce; bo jej był namiot rozbił w Jeruzalemie.) 5Ołtarz też miedziany, który był urobił Besaleel, syn Urowy, syna Hurowego, był tam przed przybytkiem Pańskim, gdzie Pana szukał Salomon, i wszystko zgromadzenie. 6I przystąpił tam Salomon do ołtarza miedzianego, który był przed namiotem zgromadzenia i ofiarował na nim ofiar palonych tysiąc. 7Onejże nocy ukazał się Bóg Salomonowi, i rzekł do niego, Proś czego chcesz, a dam ci. 8Tedy rzekł Salomon do Boga, Tyś uczynił z Dawidem, ojcem moim, miłosierdzie wielkie, i postanowiłeś mię królem miasto niego. 9A teraz, o Panie Boże! niech będzie stałe słowo twoje, któreś mówił do Dawida, ojca mego; boś ty mię uczynił królem nad ludem wielkim, który jest jako proch ziemi. 10Przetoż daj mi mądrość i umiejętność, abym wychodził i wchodził przed tym ludem, albowiem któż jest, coby mógł sądzić ten lud twój tak wielki. 11Tedy rzekł Bóg do Salomona, Dlatego, iżeś to miał w sercu swem, a nie prosiłeś o bogactwa, o majętności, i o sławę, aniś prosił o wytracenie tych, co cię nienawidzą, aniś też prosił o długie życie, aleś sobie prosił o mądrość i umiejętność, abyś sądził lud mój, nad którymem cię postanowił królem, 12Mądrość i umiejętność dana jest tobie; do tego dam ci bogactwa, i majętność, i sławę, tak, że żaden nie był tobie równy z królów, którzy byli przed tobą, i po tobie nie będzie tobie równy. 13I wrócił się Salomon od onej wyżyny, która była w Gabaonie, do Jeruzalemu, od namiotu zgromadzenia, i królował nad Izraelem. 14A nazbierał Salomon wozów i jezdnych, i miał tysiąc i cztery sta wozów, i dwanaście tysięcy jezdnych, których rozsadził po miastach wozów, i przy sobie w Jeruzalemie. 15I złożył król w Jeruzalemie złota i srebra, jako kamienia, a cedrów złożył jako sykomorów, których na polu rośnie bardzo wiele. 16I przywodzono konie Salomonowi z Egiptu, i rozliczne towary; bo kupcy królewscy brali towary rozliczne za pewne pieniądze. 17A wychodzili i przywodzili z Egiptu cug woźników za sześć set srebrników, a konia za sto i za pięćdziesiąt. A tak wszyscy królowie Hetejscy, i królowie Syryjscy z rąk ich koni dostawali. 18A Arfachsad spłodził Selecha, a Selech spłodził Hebera. 19A Heberowi urodzili się dwaj synowie, z których jednemu imię było Faleg, przeto, że za jego czasów rozdzielona jest ziemia; a imię brata jego Jektan. 20A Jektan spłodził Elmodada, i Salefa, i Hassarmota, i Jarecha, 21I Adorama, i Uzala, i Dekla, 22I Hebala, i Abimaela, i Sebaja, 23I Ofira, i Hewila, i Jobaba. Ci wszyscy byli synowie Jektanowi. 24Sem, Arfachsad, Selech. 25Heber, Peleg, Rechu, 26Sarug, Nachor, Tare, 27Abram; ten jest Abraham. 28Synowie Abrahamowi: Izaak i Ismael. 29A teć są rodzaje ich: Pierworodny Ismaelowy Nebajot, i Kiedar, i Abdeel, i Mabsam. 30Masma, i Duma, Massa, Hadad, i Tema, 31Jetur, Nafis i Kiedma. Cić są synowie Ismaelowi. 32A synowie Cetury, założnicy Abrahamowej, których porodziła: Zamram i Joksan, i Madan, i Midyjan, i Jesbok, i Suach. A synowie Joksanowi; Saba i Dedan. 33Synowie też Madyjanowi: Hefa, i Hefer, i Henoch, i Abida, i Eldaa. Cić wszyscy są synowie Cetury. 34I spłodził Abraham Izaaka. A synowie Izaakowi byli: Ezaw i Izrael. 35A synowie Ezawowi: Elifas, Rehuel, i Jehus, i Jelom, i Kore. 36Synowie Elifasowi: Teman i Omar, Sefo i Gaatan, Kienaz i syn Tamny, to jest, Amalek. 37Synowie Rehuelowi: Nahat, Zara, Samma, i Meza. 38A synowie Seirowi: Lotan, i Sobal, i Sebeon, i Hana, i Dysson, i Eser, i Dysan. 39A synowie Lotanowi: Chory, i Heman; a siostra Lotanowa była Tamna. 40Synowie Sobalowi: Halman, i Manaat, i Hewal, Sefo, i Onam; a synowie Sebeonowi: Ajai Ana. 41Synowie Ana: Dyson; a synowie Dysona: Hamdan, i Eseban, i Jetran, i Charan. 42Synowie Eserowi: Balaan, i Zawan, Akan. Synowie Dysanowi: Hus i Aran. 43Cić są królowie, którzy królowali w ziemi Edomskiej, przedtem niż królował król nad synami Izraelskimi: Bela, syn Beorowy, a imię miasta jego Dynhaba. 44A gdy umarł Bela, królował miasto niego Jobab, syn Zerachowy z Bosry. 45A gdy umarł Jobab, królował miasto niego Chusam z ziemi Temańskiej. 46A gdy umarł Chusam, królował miasto niego Hadad, syn Badadowy, który poraził Madyjańczyków na polu Moabskiem; a imię miasta jego Hawid. 47A gdy umarł Hadad, królował miasto niego Samla z Masreki. 48A gdy umarł Samla, królował miasto niego Saul z Rechobot nad rzeką 49A gdy umarł Saul, królował miasto niego Balanan, syn Achoborowy. 50A gdy umarł Balanan, królował miasto niego Hadar; a imię miasta jego Pehu, imię też żony jego Mehetabel, córka Matredy, córki Mezaabowej. 51A gdy umarł Hadar, byli książętami w Edon: książę Tamna, książę Halwa, książę Jetet, 52Książę Oolibama, książę Ela, książę Pinon, 53Książę Kienaz, książę Teman, książę Mabsar, 54Książę Magdyjel, książę Hyram. Toć byli książęta Edomscy.